johannes k.

now in dark mode!

do not be afraid: nothing doesn't exist


tegenwoordig kun je zeggen dat je een ietsist bent, d.w.z. dat je niet in god e.d. gelooft maar wel dat er 'iets' is. op deze manier kun je je ook onderscheiden van een nihilist die, of in het niets gelooft, of gewoon helemaal niets gelooft.

op zich heeft het ietsisme wel iets, maar door te zeggen dat het 'iets' is gebeurt er iets met dat iets... het zou namelijk betekenen dat dit iets het tegenovergestelde van niets is en wat voor mij belangrijk is, is dat dit iets ook het binaire overstijgt, dit is iets dat tegelijkertijd ook niets is — en dat tegelijkertijd ook geen van beide is.

en daarom ben ik geen ietsist.


I love this from the Guardian's agony aunt :

For all but the most self-deluded, identifying why we feel a certain way is not an insurmountable challenge. What does present difficulties is understanding how those deeply embedded experiences affect our choices, “natural” impulses and decision making.

And for this she says, it is useful to get help. But where and from whom do you get this help?


i've started putting my address as 'eendhoven' and were possible 🦆hoven.

the mail gets to me anyway because of the postcode and i like ducks so ... although it's mainly geese i see here.

As the old Chinese saying goes : Only when it no longer matters to a man which city he lives in, can he be truly free.


letter to a woman whose husband is dying


we are saprotrophs forming pale frilled crusts on dead hazel and sometimes ash.

apologies to melissa harrison

“Op deze volmaakte dag, waarop alles rijpt en niet alleen de duif bruin wordt, brak voor mij de zon door, een blik op mijn leven: ik keek achterom, ik keek voor me uit, ik heb nooit zo veel en zulke goede dingen tegelijk gezien. (…) Hoe zou ik niet voor mijn hele leven dankbaar zijn? En zo vertel ik mezelf mijn leven.”

Nietzsche — Ecce homo link

the would-be posthuman had about four hours sleep last night because there was a mouse in his room and at least three times IN HIS BED as he was going to sleep — and not just any mouse. it was a supermouse, an übermouse from a different dimension, completely unafraid and capable of the most astonishing acrobatics and determined to explore every square millimeter of the bedroom and very interested in the human. one of the mouse's superpowers was climbing on surfaces that an ordinary mouse would find completely impossible, like powerleads, and bookcases, and then falling off with a thud onto the ground and being completely unharmed. this morning it is quiet on all fronts and there is no evidence of the mouse anywhere eg droppings. it is quite possible it was a vision, like the way some people see the virgin mary, the ultimate test of the super/ego.

someone asked about loneliness and that requires a long answer but let's begin with that old rascal basho :

even in kyoto when the cuckoo softly calls i miss kyoto